به گزارش اقتصاد آنلاین، یکی از فرماندهان پیشین دفاع مقدس اخیراً در سخنانی اظهار کرده است که آرزو دارد «شهادتی خوب و آنی» نصیبش شود و نمیخواهد «در رختخواب یا استخر» بمیرد. هرچند تحقق چنین آرزویی در آینده روشن خواهد شد، اما برای آرامش خاطر کسانی که چنین تمنایی در دل دارند، از جمله این فرد، میتوان به دو نکته اساسی اشاره کرد.
نخست آنکه بنا بر روایت معتبر نقلشده از امام صادق (ع) در کتاب کافی، هرکس با ایمان و اعتقاد راسخ شیعی از دنیا برود، شهید است؛ حتی اگر مرگ او در بستر رخ دهد. امام (ع) در پاسخ به پرسش ابوبصیر که آیا چنین فردی با وجود مرگ طبیعی نیز شهید محسوب میشود، فرمود: «آری، به خدا سوگند، گرچه در بستر خود بمیرد، او زنده و نزد پروردگارش روزی داده میشود.» بر این اساس، مرگ در بستر یا هر شرایط دیگری، اگر با ایمان، اخلاص و انجام وظیفه همراه باشد، چیزی از ارزش معنوی آن نمیکاهد. آنچه اهمیت دارد، نه نوع مرگ، بلکه چگونگی زیستن است.
در واقع، پرسش اصلی این نیست که انسان چگونه میمیرد، بلکه این است که با فرصت، قدرت و نفوذی که در اختیار دارد، چه کرده است؟ آیا باری از دوش مردم برداشته و به کاهش رنج و مشکلات آنان کمک کرده یا خیر؟ آنچه در نهجالبلاغه از امیرالمؤمنین (ع) نقل شده نیز تأکیدی بر همین معناست؛ آنجا که فرمود: «به خدایی که جان پسر ابیطالب در دست اوست، هزار ضربه شمشیر بر من آسانتر است از مرگی که در بستر، در غیر طاعت خدا باشد.»
دوم آنکه شهادت، مطلوبترین نوع مرگ برای اهل ایمان است، اما تعیین زمان، مکان و شکل آن در اختیار انسان نیست. اصرار بر اینکه شهادت در خشکی باشد یا در آب، آنی باشد یا تدریجی، شاید با روح تسلیم در برابر اراده الهی سازگار نباشد. ازاینرو، بهتر است چنین دعاهایی با ادب بندگی همراه شود و با خضوع کامل در پیشگاه خداوند گفته شود:
«خدایا، به من لیاقت و توفیق شهادت در راه خودت را عطا کن، حتی اگر شهادت در استخر باشد.»
ثبت دیدگاه