آیا توبه کار خود ماست؟

به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، مرحوم استاد فاطمی نیا در یکی از سخنرانی های خود به موضوع «رحمت الهی برای بندگان» اشاره کردند که تقدیم شما فرهیختگان می شود.

بنابر روایت حوزه، گاهی انسان از شدت شوق و شگفتی در برابر رحمت خدا، در پوست خود نمی‌گنجد.

واقعاً خدایا، ما قدر تو را نمی‌دانیم. انسان وقتی توبه می‌کند، گمان می‌برد که خود به سوی خدا آمده است و خدا به لطفش او را می‌بخشد؛ در حالی که حقیقت فراتر از این است.

در واقع، اوست که به سراغ ما می‌آید. خداوند بندگانش را تنها نمی‌گذارد، بلکه خودش به دنبال آنان می‌فرستد.

اگر کسی از خدا دور شد و گریخت، خدا همان بنده‌ی فراری را می‌جوید و به سوی خود فرا می‌خواند.

او به دنبال بندگان گنهکار می‌فرستد تا به آنان بگوید: «یا عبادیَ الّذینَ أسرفوا علی أنفُسِهم لا تَقنَطوا من رحمةِ الله»؛ یعنی «ای بندگان من که بر خود ستم کرده‌اید، از رحمت خدا ناامید نشوید».

این تعبیر، اوج لطف و مهر الهی را نشان می‌دهد. خداوند حتی در حالی که بنده‌اش در گناه غرق شده، او را با محبت خطاب می‌کند: «ای بندگان من».

برای درک این رحمت، مثالی زیبا می‌توان زد: فرض کنید پسری خطایی مرتکب شده و از پدرش شرمنده است.

از شدت خجالت یا ترس، پشت در مانده و جرئت ورود ندارد.

حالا اگر پدر، با خشونت و سردی بگوید: «برو بهش بگو بیاید غذایش را بخورد، فقط دیگر از این کارها نکند»، این پدری است عادی با قهر و دلخوری. اما خدای متعال «أرحم‌الراحمین» است، مهربان‌ترینِ مهربانان. او چنین رفتار نمی‌کند.

خدا برای دل‌های ما فرستاده می‌فرستد، اما نه با خشونت و تهدید، بلکه با رحمت.

گویی می‌گوید: «بیا، بنده‌ی من، در را باز کن. من خدای مهربانم، ارحم‌الراحمینم، اکرم‌الاکرمینم. من خودم تو را می‌بخشم، خودم به سوی تو آمده‌ام، حتی اگر تو از من گریخته باشی.»

ما خیال می‌کنیم که خودمان توبه کردیم، در حالی که توبه‌ی ما در حقیقت دعوت خداست به بازگشت.

او خودش دست ما را می‌گیرد، ما را به درگاهش می‌کشاند و با لطف بی‌پایانش می‌گوید: «تو را می‌بخشم؛ چون من بخشنده‌ام».