به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، آیت الله العظمی وحید خراسانی در یکی از بیانات خود به موضوع «پرهیز از گناه به عنوان لازمه اصلی عبادت واقعی» اشاره کرده است که تقدیم شما فرهیختگان می شود.
گاهی می شود شخصی شب تا به صبح نماز بخواند..
از اول غروب تا صبح، اگرچه او ترقی کرده است، ولی اگر صبح که از خانه بیرون میآید و تسبیحش هم به دستش هست، مرتب میگوید: «لا إله إلا اللّٰه»، «سبحان اللّٰه».
بعد به جوانی بر میخورد که یک سلام به او نمیکند، اوقاتش تلخ میشود و با خود میگوید: «ما دیشب تا صبح، شب زنده داری کردیم، این جوان به ما اعتنا نمیکند»
آن وقت به همان خیالی که در فکرش گذشت عبادت یک شب، از مغرب تا اول آفتاب را از دست داد، تمام حبط می شود.
حالا آن جوان در سن ۲۵ سالگی یک آتش جهنمی از شهوت در دلش افروخته بود همچنان که در خیابان به یک شخص بیحجاب برخورد کرده، یک مرتبه به احترام آیۀ (قُلْ لِلْمُؤْمِنِینَ یَغُضُّوا مِنْ أَبْصَارِهِمْ) چشمش را روی هم گذاشته است….
آن وقت در کفّۀ ترازوی آخرت، یک چشم روی هم گذاشتن آن جوان، از نماز اول شب تا صبح او بالاتر است!
این است که مراقب باشید، مراقب گفتارتان باشید، مراقب رفتارتان باشید، مراقب افکارتان باشید…
من یک شب از اول شب تا به صبح جنبیدهام…
مگر چه کردهام؟ چه انجام دادهام؟ در مقابل این همه نعمت، چه آوردهام؟
من هیچ نکردهام، اعمال من سر از پا هیچ اندر هیچ است. اینها زمانی اثر دارد که خالص برای خدا باشد ….
منبع: مصباح الهدی ج ۴ آیت الله العظمی وحید خراسانی
ثبت دیدگاه