به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، آیت الله العظمی جوادی آملی در یکی از سخنرانی های خود به «خوشبو بودن دهان روزهدار در پیشگاه حضرت حق» اشاره کرده است که تقدیم شما فرهیختگان می شود.
از امام صادق (سلام الله علیه) نقل شده است که فرمود: “أوحی الله تبارک وتعالی إلی موسی علیه السلام: ما یمنعک من مناجاتی؟ قال: یا ربّ أُجلّک عن المناجات لِخَلوُف فم الصائم فأوحی الله عزّ وجلّ إلیه یا موسی لَخَلوُفُ فم الصائم أطْیب عندی من ریح المسک”
خداوند به حضرت موسی وحی فرستاد، که چرا با من مناجات نمی کنی؟ عرض کرد: خدایا روزه دارم و در حال روزه، دهان خیلی معطر نیست. خداوند فرمود: ای موسی! بوی دهان روزه دار پیش من از مشک خوشبوتر است.
انسان مگر نمی خواهد در آن عالم مُطیّب و معطّر باشد، آنجا که دیگر سخن از آهو و نافه آهو نیست که عطری داشته باشد.
آنجا روزه است که انسان را معطّر می کند. باطن روزه به صورت عطر ظهور می کند، آن هم در سطح بدن و اما ما فوق آن را خدای سبحان می داند که چیست.
از امام صادق (سلام الله علیه) نقل شده که: اگر کسی در روز گرمی روزه بگیرد و تشنه شود، خدای سبحان هزار فرشته را موکّل می کند تا چهره او را مسح کنند و تا هنگام افطار به او بشارت دهند و هنگام افطار خداوند (عزّ وجلّ) می فرماید: «ما أطیب ریحُک وروْحک! یا ملائکتی أشهِدوا أنّی غفرت له»؛ عجب معطری و چه بوی خوبی داری! فرشتگان من شاهد باشید که من او را آمرزیدم.
باطن روزه انسان را به آنجا می رساند که مخاطب خدا قرار می گیرد، اگر تاکنون می گفت «یا الله» از آن به بعد، خداوند میفرماید: «یا عبدی».
اگر خداوند سبحان چیزی را به عظمت بستاید، دیگر نمی شود آن را به نافه آهو تشبیه کرد. «فإنّ المسْک بعضُ دم الغزال»
مشک، که بعضی از خون غزال است، با عطری که خدای سبحان از آن تعریف می کند قابل قیاس نیست.
منبع: حوزه، حکمت عبادات ص۱۴۱،۱۴۲
ثبت دیدگاه