ایمان گودرزی ؛ مادرش میگوید یکجا بند نمیشد و از در و دیوار بالا میرفت. همین بیقراری بود که او را به سمت تکواندو کشاند. هادی از ۱۰ سالگی استارت زد و استعدادی که در این راه از خود نشان داد، در کنار پشتکار و عزمی راسخ، باعث شد حضور در تیمهای ملی را هم تجربه کند. وی از سال ۱۳۷۲ به عضویت تیم ملی ایران درآمد و دیگر این خانه را ترک نکرد.
هادی ساعی در نخستین میدان مسابقات المپیک سیدنی موفق شد مدال برنز دریافت کند و با کسب تجربیات ارزشمند، به فکر نتایج بهتری در المپیک بعدی باشد. اوج افتخارات هادی ساعی در المپیک سال ۲۰۰۴ آتن رقم خورد؛ او موفق شد مدال طلای رقابتها را در وزن ۵۵ کیلوگرم به خود اختصاص دهد. چهار سال بعد در پکن نیز بار دیگر بالاترین سکو را فتح کرد. این مدالها اولین مدالهای طلای ایران در ورزشی غیر از کشتی و وزنهبرداری در المپیک بودند. هادی آنقدر خوب بود که عنوان بهترین تکواندوکار سال ۲۰۰۵ را به خود اختصاص داد و از کرهایها لقب «جلاد» گرفت.
هادی در دی ۱۳۸۲، پس از زلزله بم، مدالهای خود را برای کمک به زلزلهزدگان اهدا کرد. شهرداری بم به پاس این کار انساندوستانه، یک خیابان را در این شهر به نام او نامگذاری کرد. ساعی بعد از خداحافظی از دنیای ورزشی وارد عرصه سیاست شد و در دوره سوم و چهارم عضو شورای شهر تهران بود. او دارای مدرک فوقلیسانس تربیت بدنی و لیسانس MBA است. همچنین مدتی نیز تجربه بازیگری در آثار تلویزیونی را در کارنامهاش دارد.
ساعی در مجمع انتخاباتی فدراسیون تکواندو در تاریخ ۱۵ دی ۱۴۰۰ توانست با کسب ۲۹ رأی از مجموع ۵۶ رأی به عنوان رئیس فدراسیون تکواندو انتخاب شود. و حالا در مجمع امروز، با ۳۹ رأی از ۵۳ رأی مأخوذه، بار دیگر اعتماد اعضا را جلب کرد تا چهار سال دیگر این خانه را اداره کند. مردی که زمانی با ضربات پایش تاریخ ساخت، حالا با رأی پشت میز مینشیند تا نسل بعدی تاریخسازان را بسازد.
257 251
ثبت دیدگاه