الهه جعفرزاده: دکتر محمود نقوی، متخصص چشم‌پزشکی، معتقد است پاسخ این سؤال نه در بی‌اعتمادی پزشکان به لیزیک، بلکه در سن، شرایط شغلی و پدیده‌ای به نام «پیرچشمی» نهفته است.
نقوی توضیح می‌دهد که بسیاری از پزشکان پس از سال‌ها تحصیل، طرح، سربازی و دوره تخصص، زمانی وارد زندگی حرفه‌ای می‌شوند که در دهه چهارم زندگی قرار دارند. به گفته او، «یا باید همان زمانی که تازه دوره تحصیلمان تمام شده عمل کنیم، یا وقتی سن‌مان به ۳۰ و چند سالگی و بعضاً نزدیک ۴۰ سالگی می‌رسد که کم‌کم به پیرچشمی نزدیک می‌شویم.»
جزئیات بیشتر این صحت‌سنجی را با عنوان «راستی‌آزمایی| عینکی‌بودن یک پزشک به منزله بی‌اعتمادی او به «لیزیک» است؟/ جراحان، چشم فرزندان خود را لیزیک می‌کنند؟» در خبرآنلاین بخوانید.
او تأکید می‌کند که لیزیک نمی‌تواند روند طبیعی افزایش سن را متوقف کند. تقریباً همه افراد از حدود ۴۰ سالگی با درجاتی از پیرچشمی مواجه می‌شوند و برای دید نزدیک به عینک نیاز پیدا می‌کنند. به همین دلیل، مزایای حذف عینک برای فردی که در آستانه پیرچشمی قرار دارد، با فردی ۲۵ یا ۳۰ ساله یکسان نیست.
این متخصص چشم‌پزشکی همچنین روایت رایج دیگری را رد می‌کند؛ اینکه پزشکان حاضر نیستند نزدیکان خود را تحت عمل لیزیک قرار دهند. او می‌گوید: «همکارانی را دیده‌ام که پسر یا دخترشان را جلوی خودم عمل کرده‌اند. خب چه کسی عزیزتر از فرزند خود آدم است؟»
نقوی معتقد است تصمیم برای انجام لیزیک به عوامل متعددی از جمله سن، شغل، وضعیت قرنیه و نیازهای بینایی فرد بستگی دارد. به همین دلیل، عینکی بودن یک پزشک الزاماً نشانه بی‌اعتمادی او به این جراحی نیست؛ بلکه ممکن است نتیجه تفاوت شرایط سنی و حرفه‌ای او با بسیاری از متقاضیان جوان‌تر باشد.
۴۷۲۳۲
ثبت دیدگاه